Hemelvaart:
Hij verdwijnt definitief uit hun gezicht...

Zoals - als hun tijd gekomen is -
wijzelf of onze geliefden
- pijnlijk en helaas -
ooit uit het gezicht verdwijnen... 

mensen zeggen dan: 'Je moet loslaten'

Nét dit kan Pinksteren zijn:
plots en in een helder daglicht zien:
Je moet niet loslaten!
Je mag anders omarmen! 

Het feest van Pinksteren, overstijgt in zijn helderheid elk menselijk spreken.  Niet 'spreken' over Jezus maar Jezus 'omarmen' in ons nabij zijn  met anderen, -naasten- zoals de apostelen met Pinksteren.

Ik geloof, in dié 'omarming' komt God tastbaar tussen de mensen. 

Het Pinksterwonder gebeurt in ons. Het krijgt gestalte in ons eigen denken en handelen. Zolang we het Pinksterverhaal buiten ons leggen, kan de Geest zijn verhelderend werk niet doen. 

Het Pinksterevangelie is duidelijk:  het gaat over het 'ter harte' nemen van Gods woord.  Gods woord nabij weten in je naaste, zelf naaste zijn... anders omarmen...  De taal van de omarming en de nabijheid kan door iedereen begrepen worden.  Dicht bij de ander blijven... ook: dicht bij jezelf blijven!

De taal van Pinksteren daagt ons uit:  Zijn verhaal te omarmen in het nabij zijn van elke mens ook als hij of zij uit ons gezicht verdwijnt.

Jan Permentier


Gebed in de spirit van Hemelvaart

Gij zijt
aan onze ogen
onttrokken,
voor onze oren
onhoorbaar.

Gij woont in een wolk van niet-weten.
En toch
horen we verhalen over U,
zien we sporen van U.

We vermoeden uw Aanwezigheid:
als Diepte in onszelf en in al wat leeft,
als Hoogte voor en na alles.
Zo voelen we U aan,

zo er is er ruimte voor U, ook vandaag nog:
voor U als-Kracht-in-ons.
In onze woorden en in heel ons zijn
willen we iets laten oplichten van U,
van uw licht,
van uw zorg om mensen met nood aan zorg.

Gij welt als een bron in ons hart.
Gij wandelt mee in de ziel van onze inzet in OKRA.